Guernica

Guernica is veel meer dan een reactie op een bombardement; het is een radicale deconstructie van oorlogsheroïek. Picasso gebruikt het kubisme om de ruimte-tijd van de tragedie te fragmenteren. Door kleur weg te laten, focust hij op de essentie van het lijden. De grijstonen doen denken aan persfoto's, wat het werk documentaire autoriteit geeft. De stier en het paard zijn acteurs in een antieke tragedie. De stier belichaamt de brutaliteit, terwijl het paard het gemartelde volk vertegenwoordigt. Deze confrontatie creëert een ondragelijke spanning die spirituele troost weigert. De link met de Minotaurus-mythe is fundamenteel. Picasso laat zijn obsessies versmelten met het collectieve drama. De Minotaurus wordt de getuige van een labyrint van pijn. Het is een innerlijke chaos waarin het intieme samenkomt met het politieke. Het werk fungeert als spiegel van de Apocalyps. De oog-lamp symboliseert het goddelijk geweten en misbruikte technologie. Picasso weigert vliegtuigen te schilderen; hij verkiest het effect van terreur op vlees en geest te tonen. Guernica markeert het moment waarop de kunstenaar een politieke figuur wordt. Door te weigeren het doek naar Spanje te laten gaan voor de democratie, maakte Picasso er een politieke balling van. Het reisde de wereld rond als ambassadeur.