De tichelaar met de ruitenaas

Geschilderd rond 1635, past "De valsspeler met de ruitenaas" in de traditie van de caravaggistische genrescènes, maar met een unieke geometrische strengheid. In het Frankrijk van Lodewijk XIII was gokken een door de Kerk veroordeeld moreel gebrek. Het werk waarschuwt tegen het verlies van onderscheidingsvermogen bij wereldse genoegens. De morele analyse is gebaseerd op de "Verloren Zoon". De jongeman rechts belichaamt de gouden onschuld. Tegenover hem vormen de drie anderen een drie-eenheid van het kwaad: de courtisane (ontucht), de dienares (onmatigheid) en de bedrieger (leugen). Het is een strijd tussen blinde deugd en georganiseerd kwaad. Technisch vereenvoudigt La Tour vormen tot bijna geometrische volumes. Het kristalheldere licht onthult details van kostbare stoffen zoals satijn en zilverborduurwerk. De precisie van de objecten verankert de scène in een verleidelijke realiteit. De psychologie is gebouwd op stilte en blikken. Alleen de bedrieger kijkt de toeschouwer aan, wat een criminele medeplichtigheid creëert. De handlangers wisselen schuine blikken uit. De jongeman ziet de realiteit niet, wat zijn tragische eenzaamheid benadrukt.