Surrealisme1939
De twee Frida's
Frida Kahlo
Het oog van de conservator
"De organische verbinding tussen de twee blootgestelde harten, verbonden door een ader die de ene voedt en uit de andere vloeit, symbool voor de overdracht van pijn en kracht."
Een meesterwerk van het Mexicaanse surrealisme, dit dubbele zelfportret belichaamt de identiteitskloof en het emotionele lijden van Kahlo na haar scheiding van Diego Rivera.
Analyse
Geschilderd in 1939, tijdens haar scheiding van Diego Rivera, is "De twee Frida's" een visuele catharsis van zeldzame intensiteit. De historische context is die van het post-revolutionaire Mexico, waar de zoektocht naar nationale identiteit (Mexicanidad) zich mengt met de persoonlijke kwellingen van de kunstenares. Frida splitst haar ziel om haar eenzaamheid vorm te geven. Links de "Europese" Frida in een Victoriaanse jurk, rechts de Mexicaanse Frida in Tehuana-kostuum.
Het werk creëert zijn eigen persoonlijke mythologie. De psychologie van het schilderij is die van een innerlijke verscheuring. De Europese Frida houdt een chirurgische klem vast die tevergeefs probeert het bloeden van een doorgesneden ader te stoppen, terwijl de Mexicaanse Frida een medaillon van Diego als kind vasthoudt. Het contrast tussen het opengewerkte hart en de onbewogen gezichten creëert een ondraaglijke spanning.
Technisch combineert Kahlo het naïeve realisme van Mexicaanse ex-voto's met brute anatomische precisie. Het doek is groot (173 x 173 cm), wat ongebruikelijk voor haar is, en geeft de figuren een monumentale statuur. De achtergrond bestaat uit een donkere, stormachtige lucht die innerlijke tempesten weerspiegelt. Elke ader en bloeddruppel is met chirurgische precisie geschilderd, wat het schilderij verandert in een openhartoperatie.
Ten slotte verkent het werk het thema van koloniale dualiteit. De Europese Frida lijkt te vervagen naast de Mexicaanse die een heel hart bezit. Het is een reflectie op culturele weerstand en het lichaam als politiek slagveld. De wond is niet alleen van een verloren liefde, maar van een vrouw wiens gebroken lichaam haar belangrijkste instrument werd om te protesteren tegen het opgelegte zwijgen.
Röntgenanalyses onthulden dat Frida oorspronkelijk een statischere achtergrond schilderde voordat ze koos voor de stormachtige lucht. Een geheim ligt in het kleine portret: het is Diego Rivera, maar onderzoekers suggereren dat het een heilige relikwie oproept. De klem is een voorwerp dat Frida maar al te goed kende van haar vele operaties; hier wordt het een symbool van de onmacht van de geneeskunde tegen zielepijn.
Een anekdote vertelt dat Frida inspiratie putte uit een jeuherinnering: een denkbeeldig vriendinnetje dat ze op zesjarige leeftijd creëerde om aan de eenzaamheid door polio te ontsnappen. Deze "andere Frida" verschijnt weer om haar te helpen. Wetenschappelijk gezien toont de weergave van de harten een nauwkeurige anatomische kennis, aangezien Frida medicijnen studeerde voor haar ongeluk.
Ten slotte vormt het bloed op de witte jurk patronen die lijken op rode bloemen. Dit is een cruciaal detail: Kahlo verandert tragedie in een esthetisch motief. Het schilderij werd voor een schijntje gekocht door het Instituto Nacional de Bellas Artes, niet wetende dat het het duurste beeld uit de Mexicaanse kunstgeschiedenis zou worden.
Word Premium.
OntgrendelenQuiz
Welke pijnlijke persoonlijke gebeurtenis inspireerde de creatie van dit dubbele zelfportret?
Ontdekken
