Portret van Adele Bloch-Bauer I

Dit portret uit 1907 vertegenwoordigt het absolute hoogtepunt van Gustav Klimts "Gouden Stijl". Adele Bloch-Bauer, een centrale figuur in de Weense high society, wordt hier vereeuwigd als een moderne Byzantijnse afgod. De invloed van de mozaïeken in Ravenna, die Klimt in 1903 bezocht, is alomtegenwoordig in het gebruik van goud als een heilige, tweedimensionale ruimte. De schilder breekt met de burgerlijke portretraditie om een symbolistische dimensie te verkennen waarin het subject lijkt op te lossen in haar omgeving. De analyse onthult een diepe psychologische dimensie achter de luxe van de versiering. Adele was de enige vrouw die Klimt tweemaal op grote schaal schilderde, wat getuigt van een complexe intellectuele relatie. Haar melancholische blik en de delicate houding van haar handen contrasteren met de overweldigende kracht van het goud. Klimt gebruikt iconografie vol Egyptische en Myceense symbolen, zoals de ogen van Horus, om zijn model een beschermende en eeuwige aura te geven. De context van de "Femme Fatale" doordringt het doek. In het Wenen van de eeuwwisseling werd de vrouw zowel als muze als mysterieuze kracht gezien. Adele belichaamt de versmelting van de liberale Joodse cultuur en de artistieke avant-garde. Haar jurk, versierd met driehoeken en oogvormen, wordt een esthetisch harnas dat haar scheidt van de tastbare wereld, waardoor ze een tijdloze, bijna goddelijke figuur wordt in haar gouden nis. Dit werk markeert ook het einde van een tijdperk, dat van de zegevierende Weense Secessie voor de verwoestingen van de Grote Oorlog. De techniek is ongekend complex: olieverf vermengd met goud- en zilverblad in reliëf. De overgang van het figuratieve (het gezicht) naar pure abstractie prefigureert de artistieke revoluties van de 20e eeuw, terwijl het geworteld blijft in uitzonderlijk vakmanschap. Het schilderij is een symbool van nazi-roofkunst en de latere historische restitutie. Het draagt de littekens van de Europese geschiedenis in zich. Het is niet alleen een portret, maar een monument voor een verfijnde cultuur die bijna werd vernietigd, resonerend als een stille schreeuw om waardigheid door de schittering van het goud. De teruggave aan Maria Altmann in 2006 markeerde een historisch moment van rechtvaardigheid.