Portret van Charles Le Brun

Dit portret, gemaakt voor Rigauds toelating tot de Koninklijke Academie in 1730, is een werk van esthetische en politieke toewijding. Hoewel het veertig jaar na de dood van Charles Le Brun werd geschilderd, slaagt Rigaud erin de man die de Franse smaak codificeerde te doen herrijzen. Le Brun wordt afgebeeld als een soevereine intellectueel, omringd door de instrumenten van zijn genie. De historische context is cruciaal: in 1730 staat Rigaud op het hoogtepunt van zijn roem, maar hij kiest ervoor hulde te brengen aan de invloedrijke figuur uit de vorige eeuw. Le Brun wordt getoond in een houding van absolute waardigheid, wat de continuïteit tussen de Grand Siècle en de vroege 18e eeuw benadrukt. De technische analyse onthult een verbazingwekkende beheersing van materiaalcontrasten. Het zware satijn van het gewaad vangt het licht met een bijna metaalachtige intensiteit, terwijl de huid van het gezicht een spirituele zachtheid bezit. Rigaud gebruikt een beperkt maar diep palet, gedomineerd door warme bruintinten en koude lichtaccenten. De invloed van het hofportret wordt hier overstegen door een allegorische dimensie. Le Brun is niet alleen een man, hij is de Academie. Zijn hand die naar zijn eigen werk wijst, toont geen trots maar een intellectuele richting voor toekomstige generaties. Rigaud slaagt erin een postuum portret te maken dat levendiger aanvoelt dan die tijdens zijn leven. Ten slotte fungeert het werk als een fakkeloverdracht. Door Le Brun te schilderen voor zijn eigen toelatingsstuk, plaatst Rigaud zichzelf in de lijn van de grote meesters. Hij bewijst dat het portret gelijk kan staan aan historieschilderkunst qua morele ambitie. Het is een meditatie over roem en de permanentie van artistieke uitmuntendheid.