Portret van Lodewijk XIV

Oorspronkelijk geschilderd voor Filips V van Spanje, de kleinzoon van Lodewijk XIV, was dit portret zo succesvol dat de koning besloot het in Versailles te houden. Historisch gezien markeert het werk het einde van de regeerperiode in 1701 en bevestigt het de onverminderde macht van de Bourbons ondanks oorlogen. Rigaud schildert niet alleen een man, maar de institutie van de monarchie zelf. De "mythologische" context ligt in de doctrine van de "twee lichamen van de koning": het fysieke, sterfelijke lichaam en het politieke, onsterfelijke lichaam. Rigaud orkestreert deze dualiteit met psychologisch genie. Het gezicht van de koning, getekend door zijn drieënzestig jaar, drukt een majestueuze vermoeidheid uit, terwijl zijn lichaam de elegantie van een jonge balletdanser behoudt. Rigauds techniek bereikt hier een hoogtepunt in de weergave van materialen. Het diepblauwe fluweel van de mantel, de smetteloze witte hermelijnvacht en de metaalglans van het zwaard "Joyeuse" zijn met tactiele precisie weergegeven. De kunstenaar gebruikt opeenvolgende glazuren om diepte te geven aan het textiel. Het spel van texturen creëert een symfonie van luxe. Ten slotte dient het werk als een globaal politiek manifest. De machtsattributen zijn strategisch geplaatst: de kroon op een kussen, de scepter omgekeerd vastgehouden als een commandostaf. Dit portret is het prototype van het Europese staatsieportret en beïnvloedde alle hoven in de 18e eeuw. Het belichaamt het absolutisme waarin de koning het onbeweeglijke middelpunt is.