Psyché ranimée par le baiser de l'Amour

Het werk is geïnspireerd op de mythe van Psyche uit "De Gouden Ezel" van Apuleius. Psyche, een sterveling met een schoonheid die zo zeldzaam is dat ze de jaloezie van Venus opwekt, wordt veroordeeld tot het voltooien van een reeks onmogelijke beproevingen. De laatste bestaat uit het terughalen van een flacon uit de Onderwereld zonder deze te openen. Gedreven door nieuwsgierigheid opent Psyche deze en zakt weg in een lethargische slaap. Het is dit precieze moment dat Canova kiest te vereeuwigen: Amor (Cupido) daalt neer uit de hemel om haar te wekken met een simpele prik van zijn pijl, een voorspel tot de kus die haar onsterfelijk zal maken. Om goed te begrijpen wat we zien, moet men de dualiteit begrijpen tussen de dramatische spanning en de oneindige zachtheid van het gebaar. De gevleugelde god is zojuist geland, zijn nog uitgespreide vleugels stabiliseren het geheel, terwijl hij Psyche teder omhelst. Zij ontwaakt, haar armen vormen een perfecte cirkel rond het hoofd van haar minnaar, waardoor een optisch centrum ontstaat waar alle krachtlijnen samenkomen. Het is de overgang van de schijnbare dood naar het spirituele en vleselijke leven. De analyse van de expert onderstreept dat Canova afstand neemt van de traditionele neoclassicistische starheid om een ontluikende romantiek in te voeren. Het polijsten van het marmer is tot zo'n hoge graad van perfectie gedreven dat het de soepelheid van menselijke huid imiteert, een concept dat "morbidezza" wordt genoemd. Het spel van licht op de gladde oppervlakken en delicate rondingen accentueert de subtiele erotiek van de scène, zonder ooit in onzedelijkheid te vervallen, en blijft binnen een sfeer van ideale schoonheid. Ten slotte is dit beeldhouwwerk een allegorie van de menselijke ziel (Psyche betekent "ziel" in het Grieks) gered door goddelijke liefde. Het vertegenwoordigt het streven van de geest naar opperste schoonheid en onsterfelijkheid. Door de twee gezichten zo dicht bij elkaar te plaatsen zonder dat de lippen elkaar al raken, handhaaft Canova een eeuwige spanning, waardoor het moment van gratie wordt vastgehouden in de onsterfelijkheid van het Carrara-marmer. Het is een meditatie over puur verlangen.