David

Michelangelo's David markeert een fundamentele verschuiving in de westerse kunst, waarbij de focus verschuift van het uiterlijke vertoon naar de innerlijke psychologische spanning. In tegenstelling tot eerdere versies die de overwinning op Goliath vierden, koos Michelangelo voor het moment van "maximale concentratie". De anatomische nauwkeurigheid dient hier de psychologie: de gezwollen aderen op de rechterhand en de intense blik, bekend als de "terribilità", weerspiegelen een staat van totale paraatheid. Het beeld is een krachtig politiek symbool; David staat voor de Florentijnse republiek die, hoewel klein, met morele moed en intellectuele scherpte elke tiran kan weerstaan. Op technisch vlak moest Michelangelo werken met een marmerblok dat door andere beeldhouwers als onbruikbaar was bestempeld vanwege de smalle vorm en defecten. Hij hanteerde de techniek van het "bevrijden van de figuur", waarbij hij het marmer laag voor laag weghaalde alsof hij de figuur uit de steen liet opstijgen. De afwerking van het oppervlak is zo verfijnd dat het de suggestie van een levende huid wekt. Het licht speelt over de spiergroepen, waardoor er een dynamiek ontstaat die de toeschouwer dwingt om rond het beeld te lopen om de volledige complexiteit van de vorm te begrijpen.