Vrouw aan haar toilet

In dit werk verkent Berthe Morisot het thema van de "toilette", een geliefd onderwerp van de impressionisten, maar zij doet dit met een specifiek vrouwelijke gevoeligheid die elk voyeurisme vermijdt. In tegenstelling tot haar mannelijke collega's zoals Degas, schildert Morisot hier een introspectie. De jonge vrouw, van achteren gezien, biedt zichzelf niet aan de blik van de toeschouwer aan, maar concentreert zich op haar eigen spiegelbeeld, waardoor een onschendbare cocon van intimiteit ontstaat. Het palet is een les in colorisme. Morisot gebruikt een oneindigheid aan nuances van wit, parelgrijs en bleekblauw om de ruimte te structureren. Deze "niet-kleuren" vangen het natuurlijke licht dat uit het doek zelf lijkt te komen. Het blonde haar van het model wordt het warme brandpunt dat de schijnbare koelte van de omringende tinten in evenwicht brengt. Elke penseelstreek is een bevestiging van stilistische onafhankelijkheid. De kunstenares speelt met de ambiguïteit van texturen. Het satijn van de jurk, de poederdoos op de tafel en de huid van de jonge vrouw zijn met dezelfde snelheid van uitvoering behandeld, waardoor een visuele eenheid ontstaat waarin alles in beweging lijkt. Deze techniek, destijds vaak bekritiseerd als "onvoltooid", is in werkelijkheid een gedurfde poging om de onmiddellijkheid van de gewaarwording vast te leggen. Ten slotte past het werk in een traditie die teruggaat tot de Franse 18e eeuw, herinnerend aan de boudoir-scènes van Fragonard, maar ontdaan van hun erotische frivoliteit. Morisot verankert haar personage in de burgerlijke moderniteit van het einde van de 19e eeuw, waar de slaapkamer het heiligdom van de moderne vrouw wordt. Het is een viering van het huiselijk leven als een ruimte van poëtische vrijheid.