Hypatia

Mitchells werk toont het tragische moment waarop Hypatia in 415 n.Chr. in een kerk in Alexandrië in het nauw wordt gedreven door fanatieke monniken. Ze staat naakt voor het altaar, symbool voor de ontblote waarheid tegenover religieus geweld. Dit schilderij is een felle kritiek op intolerantie. De Victoriaanse tijd zag in Hypatia een figuur van het vrije denken. Mitchell gebruikt deze scène om het einde van het klassieke tijdperk te verkennen. Mitchell sluit aan bij de prerafaëlieten. De figuur van Hypatia is behandeld met een sculpturale helderheid, terwijl de architecturale achtergrond met archeologische precisie is weergegeven. Het contrast tussen de albasten huid en de donkere verguldsels creëert een ondragelijke visuele spanning. De psychologie ligt in Hypatia's blik: ze smeekt niet, ze ziet haar lot met stoïcijnse waardigheid onder ogen. De kunstenaar gebruikt dunne verflagen voor de bijna etherische lichtsterkte. De verlichting komt uit een onzichtbare bron, wat de spirituele verlichting van de filosofie symboliseert. Mitchell schildert niet alleen een vrouw, maar de doodsstrijd van de helleense beschaving. De mozaïekdetails benadrukken de botsing van culturen.