Zomerdag

Geschilderd voor de vijfde impressionistische tentoonstelling van 1880, transporteert dit werk de toeschouwer naar een bootje in het midden van het meer van het Bois de Boulogne. In die tijd was het Bois de Boulogne het toneel van het elegante Parijse leven geworden. Morisot transformeert deze plek in een radicale studie van het licht. De twee modellen lijken te zweven in een universum waar het onderscheid tussen vast en vloeibaar volledig vervaagt. Het werk is revolutionair door de weigering van een vertelling. Er "gebeurt" niets, behalve het verstrijken van de tijd op het water. In tegenstelling tot Manet of Renoir introduceert Morisot geen expliciete galante of sociale thema's. Haar onderwerp is pure perceptie. Ze gebruikt extreem snelle, bijna nerveuze streken, die vaak verkeerd begrepen werden als een teken van "vrouwelijke onzorgvuldigheid". Morisots moderniteit ligt ook in haar vermogen om menselijke figuren met dezelfde afstandelijkheid te behandelen als het landschap. Gezichten zijn nauwelijks geschetst, portretten worden vermeden om de plastische integratie te bevorderen. Deze benadering dehumaniseert de onderwerpen lichtjes om ze te transformeren in vectoren van kleur. De blauwe jurk op de voorgrond wordt een opvangbak voor alle reflecties van de lucht. Ten slotte is de context van het schilderen in de open lucht essentieel. Morisot schilderde daadwerkelijk vanuit een bootje, waarbij ze logistieke beperkingen trotseerde om deze atmosferische waarheid te bereiken. Ze verwerpt het comfort van het atelier om direct de confrontatie aan te gaan met de weerkaatsing van de zon op het water, een stap die visuele sensatie boven elke academische regel stelt.