Het orkest van de opera

De diepgaande analyse van dit doek onthult Degas' obsessie met moderniteit en zijn wil om te breken met academische conventies. Geschilderd rond 1870, is dit schilderij niet alleen een genretafereel, het is een psychologische studie van het Parijse stadsleven. Degas wijst het geposeerde portret af ten gunste van de momentopname. De stijl wordt gekenmerkt door een bijna fotografische precisie in de weergave van instrumenten en gezichten, die contrasteert met de suggestieve vervaging van het decor. De historische context is die van de Opéra Le Peletier, voordat deze door brand werd verwoest. Degas, een vaste gast achter de coulissen, probeert de "achterkant van het decor" vast te leggen. Het gaat niet om een volledig orkest, maar om een vernuftige montage van portretten. Degas' techniek, waarbij hij dunne maar dichte verflagen gebruikt, maakt het mogelijk de textuur van het hout en de glans van de zwarte smokingjasjes weer te geven. Het licht komt van het podium en creëert omgekeerde reflecties op voorhoofden. Op mythologisch en symbolisch niveau roept het werk, hoewel realistisch, een moderne afdaling naar de onderwereld op. De bak is een ondergrondse ruimte, donker en overvol, waar de musici als arbeiders van de kunst door hun inspanning de hemelse wereld van de danseressen ondersteunen. Het is een reflectie op de hiërarchie van kunst en seksen in de 19e eeuw. De psychologie van het werk ligt in het isolement van elke musicus ondanks de fysieke nabijheid. Ten slotte markeert dit werk de groeiende invloed van Japanse prenten op Degas. De gedurfde kadrering, waarbij objecten scherp worden afgesneden aan de randen van het doek, creëert een gevoel van ruimte-uitbreiding buiten de lijst. Dit dwingt de toeschouwer om zich onder te dompelen in de bak en de krapte van het orkest te delen. Degas transformeert een vriendschappelijke opdracht in een esthetisch manifest over de gefragmenteerde visie van de moderne wereld.