De schommel

De Schommel, geschilderd in de tuinen van de rue Cortot in Montmartre, vertegenwoordigt een verstild moment, een galant gesprek in een zomerse atmosfeer. Renoir wijkt hier af van de klassieke vertelling om zich te concentreren op de interactie tussen de figuren en hun atmosferische omgeving. Het centrale personage, Jeanne, een jonge naaister die model werd, lijkt te weifelen tussen de beweging van de schommel en de uitwisseling met de man op de rug, wat een subtiele en charmante narratieve spanning creëert. Dit werk is het manifest van Renoirs visie: schilderkunst moet een viering van plezier en het zien zijn. In tegenstelling tot de realisten die zich richtten op sociale problemen, zocht Renoir naar chromatische harmonie. Het blauw van de schaduwen en het stralende wit van de jurk van de jonge vrouw zijn geen egale vlakken, maar een juxtapositie van snelle verstreken die het flikkeren van het menselijk oog nabootsen bij intense helderheid. De invloed van de 18e-eeuwse rococo-kunst, met name van Fragonard en Watteau, is duidelijk in de keuze van het galante onderwerp. Renoir transposeert deze traditie echter naar de moderniteit van het einde van de 19e eeuw door techniek en het realisme van de kostuums. Hij verandert de aristocratische "fête galante" in een democratisch "uitstapje op het platteland," toegankelijk voor de nieuwe Parijse bourgeoisie die de hoogten van Montmartre opeist voor haar vrije tijd. Ten slotte getuigt het werk van de cohesie van de impressionistische groep in die tijd. De modellen zijn geen vreemden maar goede vrienden: Edmond Renoir (de broer van de schilder), de schilder Norbert Goeneutte en Jeanne. Deze nabijheid geeft de scène een authenticiteit en een ontspannenheid die definitief breekt met de starre poses van het academisme, en stelt een nieuwe psychologische waarheid voor die verankerd is in de spontaniteit van het huidige moment.