Romantiek1855
De Leeuwenjacht
Eugène Delacroix
Het oog van de conservator
"Let op de gefragmenteerde en vibrerende toets die de vormen in de actie lijkt op te lossen. De versie van Bordeaux blijft de meest flamboyante getuigenis van Delacroix' fascinatie voor het Oosten."
Een wervelwind van razernij en kleur waar mens en dier versmelten in een wilde strijd om te overleven. Delacroix brengt hier de romantiek naar haar hoogtepunt.
Analyse
Dit monumentale doek, in opdracht gemaakt voor de Wereldtentoonstelling van 1855, markeert de absolute rijpheid van Delacroix. De kunstenaar put uit zijn herinneringen aan zijn reis naar Marokko (1832) om het thema van de jacht opnieuw uit te vinden. Het is geen aristocratisch vermaak meer, maar een kosmische confrontatie tussen elementaire krachten. De figuur van de leeuw wordt hier een verlengstuk van de ontembare en nobele wildernis.
De mythe van de jacht in het werk van Delacroix staat in een lange traditie, maar hij injecteert er een nieuwe dramatische spanning in. Het gaat niet alleen om het vangen van een beest, maar om het ensceneren van het "Sublieme" — die mix van terreur en fascinatie voor de naderende dood. Elke penseelstreek verheerlijkt de weerstand van het vlees en het geweld van instincten, waardoor de scène een metafoor wordt voor de menselijke strijd tegen het lot.
De invloed van Rubens wordt hier getransfigureerd door een moderne gevoeligheid. Delacroix verwerpt de neoklassieke helderheid van Ingres om de subjectiviteit van de visie te verkennen. De ruimte wordt niet langer gedefinieerd door geometrische vluchtlijnen, maar door chromatische contrasten en massa's materie. De toeschouwer wordt in het hart van de strijd geworpen, waar steigerende paarden en springende roofdieren een onlosmakelijke knoop vormen.
Ten slotte belichaamt het werk het concept van het romantische Oriëntalisme. Voor Delacroix is het Oosten een conservatorium van vitale energie die het geïndustrialiseerde Europa heeft verloren. Deze jacht is een terugkeer naar de bronnen van heroïsme, waar dapperheid een fysieke noodzaak is. Het doek vibreert met een warm, gouden licht dat de schijnbare chaos verenigt in een wilde harmonie.
Het grootste geheim van dit werk ligt in zijn huidige fysieke staat. De versie in Bordeaux is slechts het onderste deel van een oorspronkelijk veel grotere compositie. In 1870 verwoestte een brand het museum, waarbij het bovenste derde deel van het schilderij onherstelbaar verbrandde. Wat we vandaag zien is een fragment dat uit de vlammen is gered, wat de vreemd strakke compositie en de afwezigheid van lucht verklaart.
Een ander geheim ligt in de chromatische voorbereiding van Delacroix. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten experimenteerde Delacroix hier met Chevreuls "wet van het gelijktijdig contrast". Hij plaatste complementaire kleuren naast elkaar om de optische vibratie te versterken. De schaduwen zijn nooit zwart maar samengesteld uit paarse en ombertinten, een techniek die direct vooruitloopt op het impressionisme.
Delacroix had een bijna obsessieve relatie met leeuwen. Er wordt gezegd dat hij naar de Menagerie ging zodra een leeuw stierf om de interne anatomie te bestuderen en de mechanica van de sprongen te begrijpen. Dit anatomische geheim stelt de kunstenaar in staat om de roofdieren een angstaanjagende waarachtigheid te geven. De leeuw is geen decor, het is een motor van pure beweging.
Ten slotte onthult de keuze van de modellen de intimiteit van het atelier. Hoewel het Arabische ruiters moesten voorstellen, gebruikte Delacroix zijn eigen bedienden en soms zijn eigen spiegelbeeld om de uitdrukkingen van extreme spanning vast te leggen. Het geheim van de expressiviteit van deze gezichten ligt in de studie van de passies, geherinterpreteerd door het prisma van de romantische woede.
Word Premium.
OntgrendelenQuiz
Waarom heeft de versie van "De Leeuwenjacht" in het Musée des Beaux-Arts in Bordeaux zo'n compacte compositie zonder lucht?
Ontdekken
