De schepping van Adam

De Schepping van Adam, geschilderd door Michelangelo rond 1511 in de Sixtijnse Kapel, overstijgt het bijbelse verhaal. Dit paneel illustreert het moment uit Genesis waarop God Adam leven inblaast. Michelangelo stelt God voor, gedragen door engelen in een dynamische beweging. Adam lijkt te ontwaken uit een lethargische slaap, zijn volmaakte musculatuur wachtend op de vitale vonk. De historische context is het triomfantelijke Rome onder Julius II. Michelangelo benaderde dit fresco met een monumentale visie. Elk lichaam wordt behandeld als een geschilderd beeldhouwwerk. De stilistische analyse onthult de "terribilità": een expressieve kracht die uit de spanning van de lichamen stroomt. Hij breekt met de zachtheid van Rafaël voor een rauwe energie. Theologisch verkent het werk "imago Dei": de mens naar Gods beeld. De spiegeling tussen God en Adam onderstreept deze verwantschap. De mythe concentreert zich op de tactiele "logos". Adam is passief, God is pure actie. Dit werk belichaamt het christelijk humanisme, waarbij de mens centraal staat in het universum. De frescotechniek (buon fresco) was een huzarenstukje van snelheid. Werkend onder uitputtende omstandigheden op een steiger, moest Michelangelo op natte kalk schilderen. Men kan de "giornate" (werkdagen) herkennen. Het kleurenpalet onthulde na restauratie heldere, zure kleuren. De psychologie ligt in die fractie van een seconde: de ruimte tussen de vingers is het brandpunt van het menselijk bestaan.