Madonna met Kind omringd door engelen

Expertanalyse: Deze Madonna lijkt op geen enkele andere uit haar tijd. Fouquet laat het tedere naturalisme varen ten gunste van een opvallende plastische abstractie. De Maagd wordt afgebeeld als een hemelse koningin, gezeten op een troon versierd met parels en edelstenen, maar haar verschijning is die van een levend marmeren of porseleinen standbeeld. De extreme bleekheid van haar huid, bijna maanachtig, contrasteert met de verzadigde kleuren van de omringende engelen, wat een sfeer van mystiek visioen creëert in plaats van een menselijke scène. De historische context is onlosmakelijk verbonden met Agnès Sorel, de favoriete van koning Karel VII, wier gelaatstrekken model zouden hebben gestaan voor de Maagd. Deze iconografische stoutmoedigheid — het gezicht van een beroemde koninklijke minnares gebruiken om de Moeder Gods te belichamen — verandert het werk in een zowel religieus als politiek monument. De ontblote borst, van een perfecte en wiskundige ronding, is niet alleen een toespeling op de "Zogende Madonna" (Virgo Lactans), maar ook een symbool van vruchtbaarheid en de macht van de favoriete aan het Franse hof. De engelen, onderverdeeld in blauwe serafijnen en rode cherubijnen, zijn geen loutere decoratie. Volgens de middeleeuwse theologie symboliseren de rode engelen de goddelijke liefde en het vuur, terwijl de blauwe kennis en zuiverheid vertegenwoordigen. Door hen met zuivere kleuren te schilderen, zonder realistische schaduwwerking, benadrukt Fouquet het bovennatuurlijke karakter van de scène. Ze drukken tegen de troon en creëren een ruimtelijke spanning die de figuur van de Maagd naar de toeschouwer projecteert, wat de visuele impact van haar soevereine aanwezigheid versterkt. Het werk getuigt ook van de unieke synthese die Fouquet maakte tussen noordelijke invloeden (het detail van de juwelen, de weergave van texturen) en de lessen die hij leerde tijdens zijn reis naar Italië (monumentale helderheid, interesse in geometrie). Dit vermogen om het heilige te rationaliseren door middel van eenvoudige geometrische vormen (bollen, cilinders) kondigt, vier eeuwen van tevoren, bepaalde stromingen in de moderne kunst aan, zoals het kubisme of surrealisme.