De Wieg

Tijdens de eerste impressionistische tentoonstelling van 1874 was "De Wieg" veel meer dan een moederlijke genrescène. Berthe Morisot stelt haar eigen zus Edma voor, die naar haar slapende dochter Blanche kijkt. De analyse onthult een spanning tussen de traditie van de Madonna en de burgerlijke moderniteit van de 19e eeuw. Morisot vermijdt overmatig sentiment om zich te concentreren op de psychologie van de moeder. Iconografisch behandelt het werk het thema van de innerlijkheid. In tegenstelling tot klassieke voorstellingen waarbij het kind het absolute middelpunt is, primeert hier de psychische band. Het gordijn van mousseline fungeert als een beschermende barrière, een moderne "hortus conclusus". Deze scheiding tussen de buitenwereld en de slaapruimte benadrukt de noodzakelijke afzondering voor familiale intimiteit. De schildertechniek toont al de beginselen van de impressionistische vrijheid. De witten zijn nooit puur; ze zijn samengesteld uit blauwachtige, grijze en roze reflecties. Morisot gebruikt snelle verfstreken om de lichtheid van de sluier weer te geven, wat contrasteert met de solidere behandeling van Edma's gezicht. Deze beheersing van texturen roept de stilte van de kamer op. Ten slotte maakt het werk deel uit van een discrete maar vastberaden sociaal-politieke strijd. Door dit onderwerp te schilderen, claimt Morisot het recht van vrouwelijke schilders om de hun toegewezen sferen serieus te behandelen, terwijl ze er een radicale formele durf in injecteert. Ze schildert niet zomaar een baby, ze schildert het bewustzijn van een vrouw tegenover haar kind.