Realisme1845
De wanhopige
Gustave Courbet
Het oog van de conservator
"De starende blik en de vingers die in het haar grijpen, als symbool voor mentale ontreddering."
Een paroxystisch zelfportret dat de overgang markeert van romantiek naar psychologisch realisme.
Analyse
Geschilderd rond 1843-1845, is "De Wanhopige" een krachtig statement van de jonge Courbet. Het dramatische clair-obscur geeft de figuur een sculpturale aanwezigheid. De kunstenaar breekt met de academische traditie door zichzelf in een staat van emotionele schok weer te geven, wat een directe provocatie is aan de gevestigde orde.
Psychologisch verkent het werk de figuur van de "gedoemde" kunstenaar. De precisie waarmee de witte hemdsmouw en de textuur van het haar zijn geschilderd, toont een bijna klinische benadering van emotie. Courbet gebruikt dit portret als een technisch laboratorium voor zijn latere realistische meesterwerken.
Courbet was zo aan dit schilderij gehecht dat hij het nooit verkocht, zelfs niet tijdens zijn ballingschap in Zwitserland. Röntgenonderzoek heeft aangetoond dat er onder de huidige laag een kalmere versie verborgen zit. Dit bewijst dat de "wanhoop" een zorgvuldig geconstrueerd artistiek effect was, bedoeld voor maximale impact.
Word Premium.
OntgrendelenQuiz
Welk historisch feit getuigt van Courbets uitzonderlijke gehechtheid aan zijn zelfportret "De Wanhopige"?
Ontdekken
