Romantiek1843
De tempel van Segesta
Thomas Cole
Het oog van de conservator
"De onvoltooide Dorische tempel van Segesta, eenzaam op een heuvel, omringd door wilde vegetatie die haar rechten lijkt op te eisen."
Een melancholische reis naar het hart van het oude Sicilië, waar Thomas Cole de permanentie van de Griekse architectuur confronteert met de vluchtigheid van de menselijke beschaving.
Analyse
Geschilderd in 1843, is "De Tempel van Segesta" een cruciaal werk uit de rijpere periode van Thomas Cole. Historisch gezien verruilt Cole in deze tijd de Amerikaanse landschappen voor de wortels van de westerse beschaving. Sicilië was het ideale theater voor zijn cyclische geschiedfilosofie. De tempel is een monument voor menselijke ambitie en de onvermijdelijke ondergang ervan.
De mythologische analyse is verankerd in de identiteit van Segesta, de stad van de Elymiërs die beweerden afstammelingen van de Trojanen te zijn. De tempel zelf draagt de "mythe van de onvoltooidheid": de zuilen werden nooit gecanneleerd door een oorlog met Selinunte. Cole voegt een psychologische dimensie toe die de toeschouwer uitnodigt tot eenzame contemplatie tussen de geest van de kunstenaar en de schaduwen van de Oudheid.
Technisch gebruikt Cole aardse en gouden tinten die het warme mediterrane licht vangen. Zijn toets is nauwkeurig voor de architectuur maar vrijer voor de bergen op de achtergrond. De invloed van Claude Lorrain is zichtbaar in het atmosferische licht. Het contrast tussen de steen en de zachtheid van het gras illustreert de strijd tussen cultuur en natuur.
Het werk verkent het gevoel van het "Sublieme". Cole wil niet alleen een plek documenteren, maar een metafysische emotie oproepen. De lucht is hier bedrieglijk sereen en benadrukt de stilte na de stormen van de geschiedenis. De tempel is een brug tussen de Nieuwe en de Oude Wereld en drukt Coles zorgen uit over de toekomst van de Amerikaanse democratie.
Een geheim ligt in de topografische precisie van Cole. Hoewel het werk idealistisch lijkt, maakte Cole in 1842 ter plaatse schetsen. Hij accentueerde echter bewust de isolatie van de tempel en liet sporen van landelijk leven weg om de plek te veranderen in een puur spirituele pastorale visie.
Infraroodanalyses onthulden wijzigingen aan de berg Eryx op de achtergrond. Cole schilderde eerst steilere bergen voordat hij ze verzachtte. Historici suggereren dat dit doek een antwoord was op zijn serie "The Course of Empire". Waar die serie vernietiging toonde, toont Segesta stilzwijgende volharding.
Een anekdote verbindt dit werk met Coles bewondering voor Lord Byron. De tempel wordt behandeld als een Byroniaans personage: nobel, eenzaam en getekend door een tragisch verleden. De wilde bloemen aan de voet van de zuilen symboliseren het nieuwe leven dat voortkomt uit de dood van imperia – een organisch geschiedconcept van Cole.
Word Premium.
OntgrendelenQuiz
In welke Italiaanse regio bevindt zich de echte Tempel van Segesta?
Ontdekken
