De rode daken, hoek van een dorp, wintereffect

Dit werk, geschilderd in het jaar van de derde impressionistische tentoonstelling, markeert een keerpunt waarop Pissarro afstand neemt van eenvoudige atmosferische notitie ten gunste van dieper structureel onderzoek. Hij vestigt zich aan de voet van de Côte des Mathurins en legt de daken van de boerderij van de Folie vast. In tegenstelling tot Monet, die de vorm soms in het licht laat oplossen, behoudt Pissarro hier een constructieve soliditeit. Elk huis behoudt zijn massa en loopt bijna vooruit op het toekomstige werk van Cézanne. De lichtanalyse is hier paradoxaal: hoewel de scène winters is, suggereert de warmte die van de aarde en de daken uitgaat een lage maar intense zon. Pissarro gebruikt het thermische contrast van de kleuren om de ruimte te dynamiseren. Het oranje, baksteenrood en gebrande oker van de daken worden versterkt door het bleke blauw van de lucht. Het is een les in puur colorisme waarbij het onderwerp slechts een voorwendsel is voor optische experimenten. De context van creatie is die van een landelijk leven dat Pissarro koestert om zijn eenvoud. Er is hier geen "mythe", behalve die van de voedende aarde en de menselijke habitat geïntegreerd in de natuur. De kunstenaar waardeert het alledaagse om er een universele poëzie uit te halen. Deze benadering weerspiegelt zijn sociale overtuigingen: schoonheid ligt niet in het uitzonderlijke, maar in de juiste perceptie van de realiteit. Ten slotte wordt de toets van Pissarro in 1877 pasteuzer en zwaarder. Hij bewerkt de verf met kleine gekruiste penseelstreken, waardoor een trillend oppervlak ontstaat dat het licht fysiek vangt. Deze materiële dichtheid geeft het landschap een bijna tastbare aanwezigheid. Je kijkt niet alleen naar het dorp, je voelt de ruwheid van de schors en de vochtigheid van de bevroren grond.