Eerste abstracte aquarel

Dit werk, uitgevoerd in 1910 volgens de handtekening van de kunstenaar, wordt beschouwd als een van de eerste bewuste gebaren naar pure abstractie in de westerse kunstgeschiedenis. Kandinsky, beïnvloed door zijn onderzoek naar de theosofie en de muziek van Schoenberg, zocht naar een "innerlijke noodzaak" die niet langer afhankelijk was van de reproductie van de zichtbare wereld. Hij stelde dat kleur een eigen autonomie bezit, in staat om de menselijke ziel direct te raken zonder tussenkomst van het intellect of de herkenning van een object. Het werk maakt deel uit van een overgangsperiode waarin Kandinsky zijn expressionistische landschappen van Murnau zuiverde tot alleen de emotionele kern overbleef. Men kan soms nog, door nabeelden, de vormen van heuvels of kerktorens raden, maar ze zijn hier opgelost in een storm van bevrijde gebaren. De kunstenaar schildert niet wat hij ziet, maar wat hij voelt tegenover kosmische krachten, waardoor het canvas verandert in een psychologische en spirituele ervaring. De intellectuele context van deze creatie wordt gekenmerkt door de aanstaande publicatie van zijn traktaat "Over het spirituele in de kunst". Kandinsky legt hierin zijn theorie van de synesthesie uit: voor hem hebben kleuren klanken en texturen. Geel klinkt als een trompet, blauw als een cello of een diep orgel. Deze aquarel moet daarom worden begrepen als een visuele partituur waarin de harmonie en het contrast van de tonen een psychische resonantie bij de toeschouwer creëren. Deze aquarel was ook een daad van moed tegenover de kritiek van die tijd, die de afwezigheid van een onderwerp als louter decoratie of waanzin beschouwde. Voor Kandinsky is het integendeel een verheffing van de kunst naar haar zuiverste niveau, haar bevrijdend uit de "gevangenis van de materie". Het loopt vooruit op zijn grote series "Composities" en "Improvisaties" die de grenzen van de visuele creatie in de 20e eeuw zouden herdefiniëren.