Compositie VII

Compositie VII wordt vaak beschreven als het meest complexe werk van het vroege twintigste-eeuwse modernisme. Kandinsky laat elke directe figuratieve verwijzing los om de spirituele kracht van de pure vorm te verkennen. Om dit doek te begrijpen, moet men zich verdiepen in de thema's die de kunstenaar destijds bezighielden: de Zondvloed, de Opstanding, het Laatste Oordeel en de Tuin van Eden. Hoewel deze motieven bijna onleesbaar zijn geworden, vormen ze de emotionele ruggengraat van het werk. De kunstenaar beschouwde schilderkunst als een vorm van visuele muziek. Hier komt elke kleur overeen met een klank en elke lijn met een psychologische kracht. De analyse van de expert onthult dat Kandinsky niet probeerde een "object" te schilderen, maar een "innerlijke vibratie" bij de toeschouwer teweeg te brengen. Dit doek markeert het moment waarop de westerse kunst definitief omslaat naar lyrische abstractie, waarbij kleur wordt bevrijd van haar beschrijvende functie. De onderliggende mythe is die van de creatieve vernietiging. Kandinsky geloofde dat de materiële wereld vernietigd moest worden om plaats te maken voor het rijk van de spiritualiteit. Dit doek is de weergave van die noodzakelijke catastrofe. De vormen die op elkaar lijken te botsen, zijn in werkelijkheid kosmische krachten in volle mutatie. De toeschouwer wordt uitgenodigd om niet naar het doek te kijken, maar er "in te stappen". Ten slotte getuigt het werk van de theorie van de synesthesie van de kunstenaar. Kandinsky "hoorde" kleuren. Rood was voor hem het geluid van een trompet, blauw dat van een cello. In Compositie VII staan we voor een volledig orkest. De dichtheid van de picturale lagen en de overlapping van motieven creëren een ruimtelijke diepte die de traditionele perspectief uitdaagt en een venster opent naar een puur spirituele dimensie.